Azadegan Iran

       
   

Logo

 

         
 

About our Logo

The Supreme Land created by Ahura-Mazda is called Iran-Veg
Avesta-Yasna
بهترين سرزمينی که اهورا مزدا آفريد ايران زمين نام دارد
اوستا - يسنا
About Us

پارسی
English

 


 


First Declaration of Human Rights
By Cyrus the Great 539 B.C.

 


Azadegan Iran

     
 
Select click, browse
Categories above contains essential reading. Submenu are opened for your convenience

If you encountered any broken link(s) or errors messages, please e-mail us with the link address or error message. This is not site e-mail please use for error messages only!
Powered by: Direcconnect
Some Files requires Adobe Acrobat Reader, to download click


The mullahs' days are numbered: One year later, technology and time are on the people's side

Wednesday, June 16, 2010 INTELLIGENCE BRIEFING

Parsi Version at the bottom =نسخه پارسی در پايين است

By Sheda Vasseghi

On June 12, 13, 14, and 15, 2010, in honor of the one year anniversary of the people's uprising, thousands of Iranians once again filled the streets of Iran and the university campuses shouting "Death to Dictator" and "Death to Khamenei." Iranians in exile followed suit by holding demonstrations in support of their fellow countrymen at the embassies of the Islamic Republic across the globe.

According to the opposition, on June 12th, at least 900 demonstrators were arrested in Tehran alone. At least one-third of those arrested were women. Tehran University students are urging the public to gather on June 20th marking the one-year anniversary of Neda Aghasoltan's death, the first martyr of the national revolution.

Just over a year ago, on June 13, 2009, the streets of Iran erupted with tens of thousands of protestors across the nation following a so-called presidential election that had been staged by the Islamic Republic. However they are conducted, the Islamic Republic elections are by definition fraudulent because presidential candidates can only be male Shiite Muslims approved by the regime's Guardian Council.

Since June 13, 2009, the world has witnessed a sustained national uprising. The clever and brave Iranian men and women strategically selected special holidays and events to pour into the streets shouting "Death to Dictator" and "Down with the Islamic Republic." What started out as an uproar over a blatant presidential election fraud quickly turned into a movement against the system in its entirety. Thirty years of an Islamofascist Constitution and theocratic tyranny was going to be exposed. Not only was this rapid nationalist development amazing in of itself, but the lack of leadership directing the movement made it a phenomenon! These events, however, were not unusual for Iran.

Despite witnessing a precursor to a national revolution, what started on June 13, 2009, was not to mark the beginning of the Iranian struggle for democracy and human civil rights. This struggle has actually been a work-in-progress spanning across a century for a country that has fought for 14 centuries to save its culture, language, and heritage.

The first Iranian awakening and movement against tyranny started with the 1891 Tobacco Concession to the British. According to Qajar historian Sepehr, instigated by the powerful mullahs, the then incompetent Qajar rulers of Iran (1794-1925) had lost Iranian territorial and economic rights to the Russians and Europeans. During these wars, the mullahs refused a Russian peace offering claiming they had to fight the infidels. In 1813, Iran lost Caucasian provinces to Russia; in 1857, Herat province to Afghanistan and Merv to Russia; and in 1872, Russia took half of Sistan. Further, illiteracy and anarchy had left Iranians and their government completely clueless to Western industrialization. The Iranian struggle with destructive mullahcracy predates the creation of the Islamic Republic.

In 1891, amidst this utter ignorance, the Qajar rulers gave the British a tobacco concession that would rock Iran's internal affairs. The massive public outrage reached the local clerics, who issued fatwas against use of tobacco. Iranians, dependent on their clerics for a sense of direction at the time, stopped buying tobacco and the industry came to a screeching halt. The government had no choice but to cancel the concession after paying a hefty fine to the British.

By 1900, Iranian travelers learned of Europe's great advancements and constitutional movements. In 1906, with the help of nationalists and educated visionaries, a country that was stuck in the Dark Ages rose from the ashes and brought forth an unprecedented movement - the Constitutional Revolution. Unfortunately, these movements were weak against a historical backdrop that blocked the separation of church and state. The 1906 Constitution specifically noted the policymakers could pursue advancements so long as they did not go against Islamic laws. Soon the enlightened Iranians, who championed the movement, were blocked from fully implementing their visions and the new Constitution. The illiterate majority were naturally kept in the dark from new ideas and realities of religious propaganda and history. By August 1907, the UK and Russia had literally split Iran between them.

Against this background, Reza Shah Pahlavi founded a new dynasty in 1925. He began to plow his way through public ignorance and backwardness to force Iran into the 20th century. In the mean time, communist Russia was spreading Marxism across the fragile nation and misinformed population. Iran's leftist group, the Tudeh Party, was created in 1941. Both the clerics and the Tudeh were against a secular, capitalistic regime. Their alliance and efforts to undermine Iran's progress would remain relentless for decades. It was the birth of Islamo-Marxism.

During WWII, Iran declared its neutrality. But the people's desire for progress and a king's vision for modernization came to an abrupt halt with the unjustified and surprise Anglo-Russo invasion of August 1941 which forced the abdication of Reza Shah the Great. With the loss of Reza Shah, the Iranian people were hurled into chaos.

Mohammad Reza Shah Pahlavi took his father's place only because of popularity. The Allies were planning to bring back the Qajars. But at the age of 22, the Shah was a king without power trying to keep Iran intact while fighting black market. The British maintained their control of Iran's oil industry. During this time, many enlightened Iranians such as Ahmad Kasravi wrote vigorously about the country's demise and the need for the people to take responsibility for their nation. Public bitterness and dissatisfaction continued to spread.

By 1951, Prime Minister Mohammad Mossadegh was leading the oil nationalization movement. Moderation was shoved aside and the movement took momentum without a real plan. The people were invigorated. Their dreams for a progressive, modern Iran was once again on the move. Unfortunately, Mossadegh, who had also been supported by the Tudeh, found himself in a bad situation. In 1951, there were 110 communist military officers, but one year after Mossadegh's rise to power, there were 640. The Tudeh was out of control, and Mossadegh thought he could sell Iran's oil without Western support. Iran had no marketing and no tankers. Iran was on its way to another economic disaster.

After Mossadegh's removal from office in 1953, Iran once again embarked on its journey to modernization, sovereignty, and self-sufficiency. But the Tudeh members and the Islamists were still hard at work. "Anti-Shahism" became fashionable. The Shah's regime was imperfect, and the country to some extent faced censorship and a weak political arena. But many of these intellectuals did not offer a better option nor use their education and abilities to help advance Iran. In 1973, the Shah declared Iran's new oil policy regarding control and pricing.

Iran was a rising star. It was becoming a power in the region - policing the Persian Gulf and balancing the volatile politics of the region. Its Civil rights achievements and rapid industrialization in a relatively short period of time were unbelievable! But in 1979, the leftists, Islamists, and misguided foreign policymakers joined hands in supporting a movement against the Shah's regime.

Ayatollah Khomeini, an unknown radical cleric in exile, emerged as a leader of a revolution claiming he would take the Iranian people to the next level. All major political groups supported Khomeini including foreign powers. Instead, the Islamofascists took control of the revolution, and the people of Iran found themselves as hostages in their own country. This time their endeavors and dreams did not just hit a dead end, but rather a complete reversal of fortune. Khomeini and the Islamic Republic pushed the Iranian people back to the Qajar era.

Since 1979, Iranians have struggled with the unwanted mullahcracy. Millions of Iranians have fled the country. Tens of thousands of nationalists have been tortured and murdered. Until June 2009, the regime, a master at Cold War tactics, used Western mainstream media and educational institutions to secure apologists across the globe. Thanks to these "journalists, professors, and experts," the world actually believed there were good and bad mullahs within the Islamic Republic.

But the civil unrest since June 13, 2009 changed all that. Technology has been the people's savior as videos flooded the internet with footages of unimaginable violence and attacks against civilians at the hands of the regime in Tehran. All the while the Free World continues to be directly and indirectly threatened by the mullahcracy in Tehran from their nuclear weapons ambitions to meddling in the affairs of neighboring states to training and funding terrorism across the globe. The June 13, 2009 public awakening has made the regime in Tehran very nervous on the eve of its one year anniversary. During the past year, Iranians suffered horribly as they watched their loved ones get arrested, beaten, and killed at the hands of the thugs hired by the regime to crush the people's will. But the people also know this time they do not simply face a road block to progress, but rather a national catastrophe.

Iranian men and women have struggled for over a century to achieve progress and enlightenment. Despite multiple, hostile setbacks and attacks on their civil and natural liberties, Iranians have not given up their dream for a secular, democratic nation. The illegitimate regime in Tehran knows its days are numbered. It is internally and externally isolated. The Iranian people will win. And their victory will be witnessed and transmitted across the globe.


Sheda Vasseghi is on the Board of Azadegan Foundation and is a regular contributor to WorldTribune.com on Iran’s Affairs.

This Articl published in the World Tribune this is a courtesy copy to the original article.



روز ملا ها به شمارش افتاده است: يک سال پس از واقعه، تکنولوژی و زمان در کنار مردم است

By Sheda Vasseghi

در روز های 12 ، 13 ، 14 و 15 ژوئن ، سال 2010 ، به مناسبت سالگرد رستاخيز مردم، هزاران نفر از ایرانیان یک بار دیگر خیابان های ایران و دانشگاه ها را پرکردند و فریاد "مرگ بر دیکتاتور" و "مرگ بر خامنه ای " سر دادند. ایرانیان در تبعید به پشتيبانی از اين تظاهرات هم ميهنان خود در روبروی سفارتخانه های جمهوری اسلامی در سراسر جهان گرد آمده و اعتراض کردند. بنا به گفته های اوپوزيسيون دست کم 900 نفر در تاریخ 12 ژوئن به تنهایی در تهران دستگیر شدند. دست کم یک سوم از اين دستگير شدگان زن بودند. دانشجویان دانشگاه تهران درخواست همگانی صادرکرده و خواستار برگزاری ياد بود سالمرگ ندا آقا سلطان، نخستين جان باخته رستاخيز ملی در تاريخ 20 جون را کرده اند.

درست یک سال پیش، در تاریخ 13 ژوئن 2009، ده ها هزارمعترض در سرتا سر ايران به دنبال انتخابات ساختگی رژيم اسلامی به خيابان ها ريختند. آنچه جمهوی اسلامی بکار می گيرد نوعی از انتخابات ساختگی است که فقط در آن مردان شيعه و فقط مسلمان هایی که از سوی شورای نگهبان تاييد شده اند بعنوان کانديد شرکت کنند.

از 13 جون 2009، جهان شاهد رستاخيز پوينده مردم است. مردان و زنان باهوش و دليرایرانی با توسل به يک استراتژی ويژه تعطیلات ویژه و حوادث روز را بهانه کرده و به خیابان ها آمده و فریاد "مرگ بر دیکتاتورتور" و "مرگ بر جمهوری اسلامی " کشيده اند. آنچه که در زير نام بیدادگری و تقلب آشکار در انتخابات ریاست جمهوری آغاز شده بود به سرعت به یک جنبش ضد نظام چرخيد و رژيم را در تمامیت آن به زير پرسش برد. سی سال قانون فاشيسم اسلامی و استبداد مذهبی قرار بود به آشکاری رسوا گردد. نه تنها این گرايش ملی ميرفت تا به سرعت شگفت انگیزی خود را نمايان سازد ولی ميدان خالی رهبری برای هدايت اين جنبش پديده ای غير قابل توصيف بوجود آورد. اين رخداد ها، بهر حال برای ايران غير معمول نبود.

با وجود آماده بودن پیش زمینه های يک رستاخير ملی، آنچه که در تاریخ 13 ژوئن 2009، به نمايش در آمد نخستين علامت مبارزه ایرانيان برای دموکراسی و حقوق بشرو حقوق مدنی نبود. در واقع اين تلاش يک کار پويا و خزنده در طول قرن های گذشته است که در اين کشور آغاز شده، براستی اين تلاش ادامه چهارده قرن مبارزه فرهنگی، زبان و ارزش های ملی است.

نخستين زنگ بيداری ايرانيان بر عليه استبداد در سال 1891 با به ميان کشيدن رژی تنباکو برعليه انگلستان آغاز شد. بنا به نوشته سپهر تاريخنگار قاجار، ملايان مقتدر و فرمانروايان بی عرضه و ناشايست قاجار (1794 – 1925)، کشور ايران، سرزمين ها و منافع اقتصادی وحقوق خود را به روس ها و اروپاييان باخته بود. در کوران اين جنگ ها، ملايان يک امتياز صلح پيشنهادی از سوی روس ها را به دليل اينکه بايستی با نا مسلمان و کفار جنگيد رد می کنند. در سال 1813 روس ها استان های قفقاز را در سال 1857 و هرات تا افغانستان و مرو را در سال 1872 به روسيه می بازد و نيمی از سيستان از دست می رود. به دنبال آن به دليل بی سوادی و بی اهميت بودن به اوضاع چه از سوی مردم چه از جانب دولت ايرانيان متوجه صنعتی شدن اروپا نمی شوند. ايرانيان همچنان در چالش با ملاکراسی دچار ساختاری جمهوری اسلامی می شوند.

در سال 1891، در ميانه همه اين بی توجهی ها ونابخردی ها فرمانروايان قاجار امتياز تنباکو را به انگلستان واگذار می کنند که زندگی داخلی ايرانيان را متلاشی میکند. مردم به سراغ آخوند های محل ميروند تا با صدور فتوایی برعليه تنباکو اقدامی بکنند. ايرانيان در بسياری موارد به ملايان خود وابستگی داشتند واز آنان درخواست چاره می کردند. درپی نخريدن تنباکو اين صنعت دچار وقفه می گردد. دولت چاره ای نمی بيند تا امتياز را باطل و خسارات زيادی به دولت انگلستان بپردازد.

در سال 1900 ايرانيانی که به اروپا سفر کرده بودند و پيشرفت های آنجا و حرکت های مشروطه خواهی آنها را ديده بودند به فکر می افتند. در 1906 با کمک تحصيل کرده های روشنفکر و ملی کشوری که در گير سياه انديشی قرون وسطی شده بود از خاکستر اين خانمانسوزی بيرون می آید و بدنبال يک جنبش غير منتظره وارد ميدان می شود. انقلاب مشروطه. شوربختانه، اين جنبش دچار ضعف هایی بود و نمی توانست موانع جلوی پای جدایی دين از سياست را از ميان بردارد. در سال 1906 قانون اساسی اشاره می کند قانونگذاران می توانند هرقانونی را برقرارکنند تا آنجا که با موازين اسلامی منافات نداشته باشد. بزودی ايرانيان روشن گرا، که قهرمانان انقلاب مشروطه بحساب می آمدند از وضع قوانينی که بتواند قانون اساسی را مترقی کند باز می مانند. بیسوادی همگانی مردم را در نا آگاهی و تاريکی نگاه ميدارد و بطور ناگواری افکار مذهبی مانع آشنایی تاريخی می گردد. در آگوست سال 1907 روس و انگلستان بطور آشکارا ايران را به دو منطقه جدا از هم تقسيم می کنند.

با توجه به اين پيشينه تاريخی، رضاشاه درسال 1925 دودمان پهلوی را بنيان می گذارد. او راه خود را با گذر از بی اهميت بودن و حس عقب افتادگی مردم آغاز می کند و ايران را با نيرویی خستگی ناپذير به سمت قرن بيستم هدايت می کند. همزمان، روسيه کومونيست گسترش می يافت و مارکسيسم را در کشوری که مردمش آگاهی های چندانی نداشتند گسترش و مردم را شستشوی مغزی می دهد. گروه های دست چپی از جمله حزب توده در سال 1941 پديدار می گردد. هردو توده ای ها و مذهبيون آخوند، برعليه جدایی دين از سياست و سرمايه داری قيام می کنند. همفکری و همکاری آنان ده ها مانع پيشرفت را فراهم می کند. در اين زمان است که مارکسيسم اسلامی زايش پيدا می کند.

در هنگامه جنگ جهانی دوم ايران اعلام بی طرفی می کند. اما مردمی که می بايست خواستار پيشرفت باشند و ديدگاه پادشاهشان که به سوی مدرنيزاسيون بود بروند دچار وقفه می شود زيرا بطور نا خواسته و غير مترقبه ای روس ها و انگليسی ها در 1941 ايران را از شمال و جنوب مورد تجاوز قرار می دهند. اين عمل بعدا موجب می شود رضا شاه بزرگ را به سوی تبعيد رهنمون گردند. با از ميان برداشته شدن رضا شاه مردم ايران دچار کابوس وحشتناکی می شوند.

محمد رضا شاه پهلوی بجای پدر به پادشاهی می رسد، فقط به اين دليل که خواست ملت بر آن بوده است. ولی متفقين در تلاش اين بودند تا خانواده قاجار را دوباره به تخت سلطنت بنشانند. اما شاه 22 ساله با وجود اينکه قدرتی نداشت موفق می شود ايران رادرحاليکه با آشوب و بازار سياه می جنگد يکپارچه نگاهدارد. بريتانيا همچنان تسلط خودرا بر مناطق نفتی و اداره صنعت نفت حفظ می کند. در اين هنگامه، ايرانيان آگاه شده هماننده احمد کسروی نوشتار های آگاهی دهنده ای پراکنده می کنند و مردم را تشويق می کنند تا مسئوليت هایی برای حفظ و نگاهداری کشورشان به گردن بگيرند. ولی همچنان تلخرویی و نارضايتی مرم همچنان بيشتر پراکنده می شود.

در سال 1951 محمد مصدق نخست وزير، جنبشی در پی ملی کردن نفت راه اندازی می کند. درواقع نهضت ملی که پيش از نفت بوجود آمده بود با نهضت ملی کردن نفت مديريت را کنار زده و بدون نقشه هردو را دچار گرفتاری می کند. مردم بسختی به ناکامی سوق داده می شوند. اين خواب و خيال برای رسيدن به يک توسعه، ايران رو به مدرنيزاسيون را يکبار ديگر دچار تزلزل می کند. شوربختانه مصدق، که همچنان از سوی حزب توده پشتيبانی می شد، خود را در يک وضعيت ناگوار پيدا می کند. در سال 1951 تعداد 110 کومونيست در ميان افسران ارتش نفوذ می کنند. سال پس از آن مصدق پست نخست وزيری می گيرد در اين زمان تعداد کومونيست ها به 640 می رسد. حزب توده کنترل را در بيشتر نقاط بدست می گيرند. مصدق گمان می کرد می تواند نفت ايران را بدون کمک غرب بفروش برساند. ايران دارای مشتری نبود و تانکری هم برای حمل نفت نداشت. ايران بار ديگر دچار يک بدبختی اقتصادی می شود.

پس از اينکه مصدق در سال 1953 ساقط می شود، ايران دوباره بر سر زانو های خود بلند می شود و به سوی مدرنيزاسيون، استقلال ملی و بی نيازی و خود کفایی پيش ميرود. اما افراد حزب توده و اسلامی ها همچنان به بازدارندگی وسرسختی خود ادامه ميدهند. نهضت ضد شاهی يک ژست مدرن بحساب می آيد. رژيم شاه معايبی داشت، و کشور تا حدودی دچار سانسور بود و ميدان سياست دچار ضعف بود. اما بسياری از روشنفکران هرگز راه چاره بهتری نشان نمی دهند و نه تنها اينکار را نمی کنند بلکه آموزش های آنها کمکی به پيشبرد ايران نمی کند. در سال 1973 شاه سياست تازه نفتی کشور را در باره قيمت گذاری و حق حاکميت اعلام می کند.

ايران دوباره ستاره ای بالا رونده می شود. ميرفت تا قدرت منطقه ای را بدست آورد. اداره خليج پارس و موازنه قدرت در منطقه در سياست ايران قرار می گيرد. حقوق بشر يک حق قابل دسترسی می شود، صنعتی شدن با شتاب ادامه دارد و می خواهد در مدت غير قابل باور وکوتاهی به مقصد برسد. در سال 1979 چپی ها و اسلامی های گمراه وگول خورده از سوی بيگانگان بهم می پيوندند و نهضت ضد شاهی را دامن می زنند.

آيت الله خمينی که يک مذهبی ناشناس و در تعبيد بسر می برد، به عنوان رهبر ظاهر می شود و ادعای انقلابی می کند و مردم ايران را به شاخی ديگری می کشاند. تمام حزب های سياسی خمينی را پشتيبانی می کنند حتا نيروهای بيگانه از او پشتيبانی می کنند. در اين هنگامه فاشيست های اسلامی قدرت را بدست گرفته انقلاب را هدايت می کند. و مردم ايران خود را در يک وضعيت ناگوار گروگان گيری پيدا می کنند. در اين زمان نه تنها آرزو ها و خواب و خيال ها به بن بست می رسند بلکه، بطور کلی واروونه شده و به بدبختی می گرايند. خمينی و جمهوری اسلامیيش ايران را به دوران قاجار پس می زند.

از سال 1979 تا به اين سو، ايرانی در چالش با ملاکراسی (رژيم آخوندی) بسر می برند. ميليون ها ايرانی کشور را ترک کرده اند. ده ها هزار ملی گرا شکنجه شده و کشته شده اند. تا جون سال 2009 رژيم که در تاکتيک های جنگ سرد خبره شده است، با بهره گيری از ابزار ميديای غرب ونفوذ در موسسات آموزشی طرفدارن و پشتيبانانی برای خود دست و پا می کند. اين کار به کمک به اصطلاح استادان، روزنامه نگاران، و متخصصينی که غرب آنها را باور می کند به اين نتيجه می رسد که ملای خوب و بد در ميان رژيم اسلامی وجود دارد.

اما رستاخير مردمی 13 جون 2009 همه چيز را عوض میکند. تکنولوژی در ا ختيار مردم است و ويدئو های زيادی از راه اينترنت به صورت غير قابل باوری خشونت و حملات به مردم دست خالی را ظاهر می سازد و دست رژيم را باز میکند. در حاليکه جهان آزاد بطور مستقيم ويا غيرمستقيم پیه ملاکراسی را درتن حس می کند تهران در پی آرزوی دستيابی به نيروی اتم در مسايل داخلی کشور های همسايه دخالت کرده و تروريست هایی را در سرتاسر جهان آموزش و پشتيبانی می کند. در 13 جون 2009 رستاخيز مردم بيدار شده رژيم تهران را بسيار نگران و عصبانی می کند وامسال در سالگشت آن رستاخيز نگرانی رژيم دو چندان بود. در طول سال گذشته ايرانيان بسيار در عذاب بوده و با سختی تمام ناظر از دست دادن گرامی ياران و فرزندانشان و دستگيری، کتک خوردن، و کشته شدند افراد فاميلشان در دست مزدورانی بودند که رژيم آنها را اجير کرده است تا مردم را سرکوب کنند. اما مردمی که ديگر ميداند اينبارنبايست پيشرفت به بن بست برخورد کند که اين شکست يک فاجعه ملی ببار خواهد آمد.

مردان و زنان ايران در بيش از يک قرن مبارزه برای رسيدن به آگاهی و بيداری تلاش کرده اند. با وجود تمام عصيان ها و سختی ها و حملات بر روی حقوق مدنی آنان و حتک آزادی های فردی هرگز عقب نشينی نکرده و در خيال رسيدن به جدایی دين از سياست، و دموکراسی همچنان تلاش می کنند. رژيم غير قانونی و غاصب تهران بخوبی ميداند که روز های او به شمارش افتاده است. از درون و از بيرون بصورت محاصره در آمده است. مردم ايران پيروز خواهند شد. و پيروزی آنها در سرتاسر جهان در جلوی چشمان مردم به نمايش درخواهد آمد.







BtmMenu Home | Articles | Interviews | Focus Articles | Contact | Parsi Pages | Contributions |